FeuTour – Concert Nekfeu te Vorst Nationaal op 29/03/2016

Het licht ging uit en de menigte joelde bij de begintonen van Martin Eden. Vervolgens lichtte het podium op en zag het publiek de Frans-Griekse artiest het refrein rappen. Ietwat verbaasd, aangezien het publiek enkel een videobeeld zag. Plots werd de zaal weer donker, een luid gejuich steeg op en op een aantal schermen kon je vaag Embers zien (zijn album heet ‘Feu’; vuur). FEU
Vanuit het niets schoot er plots roze verlichte rook uit een machine en zag men eindelijk de maestro in een jasje met blauwe neonlichten. Samen met Doum’S rapte hij het nummer af.

Zo begon een geweldig, energiek concert op zeer sterke wijze. De Yalltunes-reporter bezocht dit op 29 maart 2016. Het voorprogramma bestond uit Phénomène Bizness, die de zaal warm kregen met Les bruits de ma ville en door steeds “WESH MON GARS!” (de artiesten), “WESH MA GUEULE!” (het publiek) te herhalen. PHENOMENE

Een zeer geslaagd concert, met alle artiesten aanwezig waarmee Nekfeu regelmatig samenwerkt: S.Pri Noir, S-crew, 1995, L’entourage, Phénomène Bizness, MZ.

Martin Eden, Tempête, Egerie, Princesse, Question d’honneur , Risibles Amours, Mal aimé… Het publiek rapte ze allemaal mee. Niet alleen deze ‘nieuwe’ stukken, maar ook de ‘anciens’, zoals: Monsieur Sable en Que du Vécu. 1995 Dit leverde Brussel de titel ‘Plus chaud que Paname (straattaal voor Parijs) et Marseille’ op. Na de absolute sfeerschepper Ma Dope en Nique les clones eindigde het concert. Nu ja, ‘eindigde’. Het publiek riep de artiesten terug met onder meer “Waar is dat feestje, hier is dat feestje!”

De Parijse rapper kwam uiteindelijk terug om onder meer Reuf te brengen, een stuk waarin normaal Ed Sheeran meezingt. Die was er echter niet, dus riep men tijdens het refrein “Seine Zoo!”, het label van Nekfeu. SEINE ZOO Hij eindigde zijn concert uiteindelijk (en uiteraard) met On Verra, dé meezinger en tevens zijn grootste hit, terwijl hij een rubberboot in het publiek gooide en er zelf samen met Doum’S insprong.

Iets later, zonder muziek, groette hij het publiek nog een keer, liet hij bepaalde delen roepen om te horen welke nog het meest actief waren (na 3 uur concert vol energie was de zaal nog opmerkelijk actief). Het enige minpuntje was de tijd tussen het voorprogramma en het eigenlijke concert, dit duurde een half uur. Met de kwaliteit die we ervoor in plaats kregen, was dat het wachten echter waard.

Het was een super concert, zowel de artiesten als het publiek waren chaud (toen de beat van Laisse Aller begon, werd het publiek gek van opwinding), de overgangen tussen de liederen waren vlot, er werd naar alle kanten gesprongen op het podium… Een echte aanrader!

Ga zeker ook eens een kijkje nemen op zijn Youtubekanaal of aarzel niet hem op te zoeken op Itunes, Spotify…

NEKFEU

Advertenties

DRAKE – VIEWS

2010: Thank Me LaterVIEWS DRAKE
2011: Take Care
2013: Nothing Was the Same
2015: If You’re Reading This it’s Too Late
2015: What a Time to Be Alive (met Future)
29 april 2016: Views

Drake is terug. 7 maanden na de collaboratie met Future brengt hij zijn vierde studioalbum ‘Views’ uit. En hoe. Men verwacht dat de Canadese rapper 2 miljoen exemplaren van het album zal verkopen, momenteel enkel te beluisteren via Apple Music en digitaal te downloaden via iTunes. In het album zijn ook Rihanna, Future, Wizkid, Kyla, Pimp C, dvsn en PARTYNEXTDOOR te horen.

Weer krijgen we de twee kanten van ‘Drizzy’ te zien: de rapper en de R&B-zanger. Het album begint zeer rustig met Keep the Family Close, dat over vertrouwensproblemen gaat (door een clash met Meek Mill en gelekte liederen). Meteen erna krijgen we 9, rap, met een geweldige instrumentatie. 9 komt van een omgekeerde 6, een referentie naar Toronto (de thuisbasis van de artiest): ‘And I turn the six upside down, it’s a nine now.’

‘VIEWS’ theme throughout is the changing seasons in Toronto, Ontario, Canada. The R&B vibe songs are the winter songs, while the trap-influenced and island vibe songs are the summer songs.’ Genius.com


Vervolgens krijgen we twee R&B-stukjes, eentje waarin hij zich afvraagt of zijn vriendin hem trouw is (U With Me?) en eentje waarin hij treurt om een relatie die niet werkte (Feel No Ways). Met Hype krijgen we weer een energiek stuk, met de flow van Summer Sixteen, over de steeds veranderende rapgame. Hierin horen we ook een interessant stukje egotrip: ‘VIEWS already a classic…’.

In Weston Road Flows (met de line: ‘(…) what are those’, verwijzend naar de bekende Vines) krijgen we een throwback naar Drakes verleden, met invloed van muziek uit de jaren ’90 tot gevolg. Terug naar de romantische liedjes met Redemption en With You: typische R&B-beats, en een (geldt ook voor de andere) beheerst gebruikt van autotune zijn hier terug te vinden. Faithful is half rap, half R&B. Pimp C zorgt voor de rap, dvsn voor de R&B en Drake doet beiden. Still here is dan weer volledig rap. Een zalige flow op een zotte instrumentatie, een goede sfeermaker.

Na Controlla (R&B) komt One Dance, één van de twee stukjes die de Canadees al op voorhand heeft gedropt. Dit liedje wordt gekarakteriseerd door zijn afrobeat. Grammys, feat. Future… Na een mixtape met de rapper uit Atlanta, komt deze weer meteen terug op VIEWS, met een geënerveerde flow. De song gaat over hun musicale carrière en het feit dat Future ondanks zijn enorme succes nog steeds geen Grammy heeft gewonnen ‘They gon’ think I won a Grammy’. Childs Play is weer een typische R&B-song.

DRAKE

Teleurstelling. De beat is geweldig en Drake poseert er zijn teksten goed op, maar er was ons beloofd dat Pop Style een feat zou worden met ‘The Throne’ (Jay Z en Kanye West). Op het album staat de versie zonder die twee. Spijtig, want de combinatie Drake-Kanye is echt goed (zie Big Sean: Blessings). In Too Good komt Rihanna terug voor een collaboratie met Drake (de vorige was Work, op Rihanna’s album ANTi). Dit lied gaat over een persoon die te goed is in een relatie maar dat niet terugkrijgt van de ander: eenrichtingsverkeer.

Na een kleine interlude komen we bij de twee laatste liedjes van het album; Fire & Desire en Views. In het eerste treurt hij om een vrouw die al een relatie heeft met een ander. Het tweede is de afsluiter. De instrumentatie is een gospel-sampel van The Winans: The Question Is. Het is het titelnummer en gaat over loyaliteit en trouw, met een aantal onrechtstreekse ‘shots’ naar Meek Mill. En bij dit nummer had het moeten blijven. Hotline Bling… Iedereen heeft het gehoord, iedereen kent de parodieën (Vines). Het stuk, bedoeld als bonustrack, verpest de sfeer die ‘Views’ dropt voor het afsluiten van het album.

“Views from the 6” is goed, maar niets kan tippen aan “Take Care” @Ilyaaas_

Een krachtig album, met een gezonde mix van rap en R&B. De liederen die bijblijven zijn vooral Hype, Weston Road Flows, Faithful, One Dance en Views. We zullen nu zien of het album inderdaad “a classic” wordt.

Lovebirds: Pieter en Eyerus

Samen hebben ze de hele lijdensweg afgelegd van het eerste middelbaar tot het zesde middelbaar. Ze zijn al bijna vijf jaar samen en nog steeds even gelukkig. Over wie anders dan Pieter en Eyerus kunnen we het hebben. Y’All ging eens polsen hoe het nu eigenlijk met die twee gesteld is, en stelt met trots voor: Pieter en Eyerus, the lovestory.

pieter en eyerus

Kleine Eyerus vond in het eerste middelbaar een jongetje leuk, d’Jeff AKA een goede vriend van Pieter. Ze vond hem zo leuk dat ze besloten vriendje en vriendinnetje te zijn. Maar d’Jeff bleek uiteindelijk geen goede keuze te zijn en kleine Eyerus’ hartje was gebroken. Gelukkig was nobele kleine Pieter daar om kleine Eyerus te troosten. Kleine Eyerus vond Pietertje eerst een echte aansteller omdat hij als een drama queen in Dworp met de meisjes optrok. Maar wanneer kleine Pieter besloot een berichtje naar kleine Eyerus te sturen, veranderde er veel. De kleine kindjes begonnen elkaar te plagen, en zoals iedereen weet: ‘meisjes plagen is om liefde vragen’.

Wat begon als ondeugende plagerij, groeide tot een crush en vijf jaar later tot een relatie die onoverwinnelijk lijkt. Dit koppeltje is niet zomaar een koppel, ze zijn een eetkoppel, een fitnesskoppel, een hondenkoppel, … Samen boefen schept nu eenmaal een band, zij heeft eten en hij eet het op, zij heeft honger en hij beslist dat ze samen uiteten gaan, ze vullen elkaar echt aan. Zij heeft een fitnessabonnement en hij maakt er ook echt gebruik van, hij heeft een hond en zij houdt er van om met die hond te gaan wandelen.  Buiten eten, sport en een hond zien ze elkaar natuurlijk nog om andere dingen te doen, zo spraken ze wel geregeld af in het park. Pieter had ooit het lumineus idee haar een ring te geven in het park op het moment dat daar een koets met een bruidspaar voorbij reed. Een klein beetje gênant.

Natuurlijk zien ze elkaar ook elke dag op school, soms drukt Pieter wel een zoen op Eyerus’ kaak als ze hem passeert in de gangen van het SVI. Ze hebben ook dezelfde vriendengroep wat ervoor zorgt dat ze elkaar nog meer zien. Maar wanneer Eyerus een van haar flipmomentjes heeft, zakt de sfeer wel een beetje in de groep. Ruzies starten dan ook meestal wanneer Eyerus alles in vraag stelt en de nadelen sterker benadrukt dan de voordelen.

Na school neemt Pieter vooral het initiatief om af te spreken, hij hoeft haar maar te bellen en Eyerus is al onderweg. Ze hebben beiden een vrij druk leven maar samen uitgaan, bij elkaar blijven slapen, naar familiefeestjes gaan en gaan eten, doen ze samen graag. Die ondernemendheid van Pieter is dan ook een eigenschap die Eyerus bevalt, zij is dan weer de empathische van de twee.

Deze twee mensen vullen elkaars persoonlijkheid aan, ze zijn niet alleen lovebirds maar ook buddies for life. De een zou de ander niet kunnen missen.

Met deze sentimentele woorden sluiten we onze lovestory af.

Filmrecensie: The Revenant

Alweer trok onze Y’All reporter de cinema in om de spraakmakende film, The Revenant, te zien. Samen met een geweldige cast, heeft regisseur Alejandro González Iñárritu een fantastische prestatie neergezet.

Laten we beginnen met het verklaren van de titel. The Revenant betekent ‘de terugkomende’, een titel die perfect past bij het verhaal. Leonardo DiCaprio, die de rol speelt van Amerikaans ontdekker Hugh Glass, wil wraak nemen op de moordenaar van zijn zoon. Er is maar één klein probleempje: hij is dodelijk gewond geraakt door de aanval van een beer. Nadat hij voor dood wordt achtergelaten moet hij puur op wilskracht de pijn verbijten en door de sneeuw en koude naar het basiskamp terugkeren.

tom hardy

Leonardo schittert naast zijn tegenspeler Tom hardy. De twee acteurs leveren een puike prestatie. Di Caprio deed nog een extra inspanning: hij leerde de taal van de Indianen die heer en meester waren in het land in de film. Ook kroop hij echt in de buik van een dood paard en eet een rauwe vis met alles erop en eraan. DiCaprio en zijn kompaan tillen deze film echt naar een hoger niveau. Niet verwonderlijk dat zij, samen met de regisseur, wellicht de meest spraakmakende film van het jaar hebben gemaakt.

Wat deze film zo goed maakt, naast de prestaties van de acteurs, is de schitterende omgeving waarin hij is gefilmd: de prachtig besneeuwde vlakten en bossen van Canada. Ook de kostuums zorgen voor een absolute meerwaarde. Al deze factoren maken de film compleet. Door het creëren van veel spannende scènes, slaagt Iñárritu erin de aandacht van de kijker erbij te houden in deze, toch wel lange, film. Net op het moment dat je aandacht even verwatert springt er bijvoorbeeld plots een ongewoon realistische beer tevoorschijn die Leonardo aanvalt.

dicaprio beer

Wij vinden het dan ook niet meer dan verdiend dat Leonardo DiCaprio voor zijn prestaties (EINDELIJK!) de Oscar voor beste acteur mocht ontvangen. Ook regisseur Alejandro González Iñárritu won een Oscar!

Zo, onze Y’All reporter vond deze film zeer goed. De omgeving, de acteerprestaties, en de verhaallijn zorgden ervoor dat deze film de beste is die op onze site al werd gerecenseerd.

Wij geven the Revenant dan ook een score van 9/10.

 

Een dag in het leven van: Meneer De Landtsheer

Hier zijn we weer met een nieuw artikel! Deze keer laat meneer De Landtsheer ons uitgebreid zien hoe zijn dag verloopt. Vooral in de tweede en derde graad is hij, een soms wat excentrieke leerkracht, zeer bekend. Maar het zou ons niet verbazen dat ook leerlingen uit de eerste graad deze figuur al meermaals is opgevallen. Uit zijn ‘snaps’ onthouden wij vooral zijn bizarre eetgewoonten, ontdekt u dat zelf maar en klik op de link voor zijn bijhorende liedje!

Wake me up!

School is in!

 

Coming home

 

Al dat verbeterwerk…

En… rust!

 

 

Athenée Fermée

Ook vorig weekend trok Y’All er weer eens op uit om een danske te placeren in jeugdhuis Zenith. Deze keer gingen we vieren bij de collega’s van het Atheneum.

athenée

Athenée Fermée, 100-dagenfuif numero drie en daarmee ook de laatste voor die van het SVI. Speciaal voor jullie zetten wij de plus-en minpunten van die avond nog eens op een rijtje!

Net zoals bij zelfs de beste feestjes was het eerst maar een saaie boel en was de sfeer ver te zoeken. Toen er rond half twaalf al wat meer volk was gearriveerd, kon de party eindelijk van start gaan. Eens de dj’s van dienst de aanwezigen aan het dansen wisten te krijgen, zat de ambiance er goed in.

Opvallend was dat de KAD’ers zich goed uit de slag wisten trekken met de organisatie van de vestiaire in tegenstelling tot onze vrienden van het Hemaco.

Dankzij de lekkere pintjes, de perfecte muziek en de toffe medefuivers kunnen we al bij al spreken van een geslaagde avond!

Of het even goed was als onze eigen SVInished lees je in ons volgend verslag!

svinished

Goodbye SVI: Mevrouw Verheyen

Sinds 1978 is deze charmante dame een vaste waarde op onze school. Ze draagt alle leerlingen een warm hart toe en kan op bijna elk gezicht een naam plakken. In dit artikel zetten we leerlingenbegeleidster mevrouw Verheyen in de spotlight, want dat heeft ze meer dan verdiend.mevr verheyen

Haar verhaal op het SVI begon niet in 1978, want mevrouw Verheyen zat net zoals ons op deze school als leerlinge. Toen haar eerste jaar regentaat tegenviel, keerde ze dan ook huiswaarts naar onze school. Hier startte ze op het secretariaat maar stiekem koesterde ze nog steeds de droom om les te geven. Deze droom viel jammer genoeg in duigen. Gelukkig ging Mevrouw Stoffelen in 1990 met pensioen. Mevrouw Verheyen zag zo haar kans om halftijds als leerlingenbegeleidster op te treden. Zelf vond mevrouw Verheyen dat ze te weinig bagage had om deze taak te volbrengen. Ze keerde uiteindelijk rond haar 40e terug naar de schoolbanken om gezinswetenschappen te studeren. Ondertussen doet ze ook al 13 jaar slachtofferhulp. Ze staat zowel sociaal als juridisch voor hen klaar. Vanaf het moment dat mevrouw Van Overstraeten de plak zwaaide, kreeg mevrouw Verheyen de kans om er voor de leerlingen te zijn. Ook in het Oscar Romerocollege zal ze de leerlingen opvangen wanneer ze het moeilijk hebben. Vooral de leerlingen van de eerste graad mogen zich gelukkig prijzen, want zij zal voor hen instaan.

De zorg voor elkaar op deze school is dan ook een heel belangrijk gegeven voor haar. Wanneer er zorgen zijn, doe je iets meer. Onze individualistische maatschappij proberen we hier te vergeten, en we supporteren hier voor de leerlingen. Ze vindt praten dan ook zeer belangrijk. Communicatie is haar sleutelwoord. Dirk De Wachter is een inspiratiebron voor haar. Zijn visie over onze geluksmaatschappij waarin mensen niet kunnen omgaan met lastige tegenslagen, vindt ze zeer inspirerend.

Iets waar mevrouw Verheyen zeker voor staat, is dat iedere leerling een kans krijgt; geen stempel maar gewoon een blanco blad. Ze haatte het dan ook toen ze hier op school als secretariaatsmedewerkster kwam en meteen aan haar zus werd gekoppeld. Dit neemt ze zeker mee naar haar leerlingenbegeleiding.

Maar iets wat ons allemaal wel opvalt, is het feit dat ze van bijna elke leerling de naam kent. Als kind haatte ze het dat een interim-leerkracht haar krullenkop noemde. Iemand bij zijn naam noemen is toch veel leuker? Op het secretariaat knipte en plakte ze alle fotolijsten totdat het digitale tijdperk aanbrak. Nu linkt ze namen aan foto’s uit leerlingendossiers. Door haar fotografisch geheugen blijven al die namen in haar hoofd plakken. Ze probeert ook alle leerlingen aan te sporen in wat ze goed zijn, ze een schouderklopje te geven wanneer ze het nodig hebben.

Wij van Y’All vroegen ons ook af of ze het soms niet moeilijk heeft met die problemen die leerlingen haar toevertrouwen. Ze vertelde ons dat het heel belangrijk is op je eigen stoel te blijven zitten. Je kan enkel hulp geven als je afstand leert te nemen en erkenning geeft aan het probleem. Een crisis is dan ook een kans die je de mogelijkheid geeft om dingen anders te doen.

Om af te sluiten hebben we naar traditie een leuke anekdote.

In het huidig magazijntje, dat toen een kleedruimte was met een aantal douchecabines, hing steeds een tabaksgeur. Op het secretariaat groeiden de vermoedens dat leerlingen er wel eens zou komen roken. Mevrouw Verheyen ging dan ook op onderzoek en verstopte zich op een middag in het donkere magazijn. Al wachtend op de mogelijke dader, kwam er iemand binnen in het magazijn. Ze was er zeker van dat ze de dader op heterdaad had betrapt, zeker toen hij zijn aansteker aanstak. Ze sprong tevoorschijn en zei ‘Gesnapt’ maar het was een collega die haar in de maling wou nemen. Iets later kwam de echte dader met een sigaret en aansteker naar het magazijntje en werd het mysterie opgelost. Om deze situatie kunnen ze nog goed lachen op het secretariaat.

Met dit leuke verhaal ronden we dit artikel over deze bijzondere dame af. En vergeet niet: als je met een probleem zit, aarzel niet en stap naar de ombudsdienst waar deze lieftallige vrouw jou met raad en daad zal bijstaan.

Filmrecensie: Black

Regisseurs Adil El Arbi en Billial Fallah maakten Black, een film gebaseerd op het gelijknamigeblack 3 boek door Dirk Bracke. De première zorgde voor redelijk wat commotie, maar op zich was dit voor niets nodig. De film speelt zich af in de bendewereld van Brussel, meer bepaald tussen 1080 en de black bronx. Een bendelid van 1080, Marwan, laat in een politiebureau zijn oog vallen op Mavela, een lid van de black bronx. Ze worden verliefd op elkaar, maar kunnen hun liefde niet in het openbaar uiten. Waarom? Omdat hun bendes rivalen zijn. Het hele verhaal doet denken aan een gemoderniseerde Romeo en Juliet. Ze zoeken een geheim plekje waar ze samen kunnen zijn zonder gezien te worden, maar wanneer dit uitkomt, komt Mavela in de problemen en verbreken de twee contact.

 

Opvallend was de gespannen sfeer tussen de twee bendes, je zit nooit echt ontspannen te kijken. De lugubere scènes ontbreken ook niet; een groepsverkrachting, gevechten, gevloek,… Het was op bepaalde momenten wat ongemakkelijk om te kijken, maar dit was natuurlijk wat de regisseurs wouden bereiken.

Ook de decors vulden de inhoud van de film goed aan. Leegstaande panden, kerken volgespoten met graffiti,… De acteurs deden het zeer goed; tieners en twintigers die de indruk gaven opgegroeid te zijn in het bendemilieu. Ondanks hun leeftijd, hebben ze de personages uit het boek echt tot leven kunnen brengen, iets wat toch niet zo evident is.

Adil en Billal hielden ook rekening met de tweetaligheid van Brussel. Nederlandse en Franse dialogen wisselden elkaar regelmatig af, maar met de ondertiteling is alles op zich wel goed te begrijpen.

Over het algemeen hebben de regisseurs een goede film gemaakt, waarvan de verhouding tussen liefde en geweld ongeveer gelijk is. Het einde prikkelt dan weer de emotionele kant van de kijkers. Veel elementen, veel geweld, veel scheldwoorden.

Y’all scoort deze film 7.5/10.

black 2

 

 

 

 

 
Gezien in:

cinema-albert

 

 

En de winnaar is…

U heeft mas-saal op deze website gestemd voor uw favoriete K3-vertolking, waarbij de niet aflatende campagne van twee teams van bij het begin tot de laatste minuten ervoor gezorgd heeft dat sommigen meer hebben wakker gelegen van deze stemgang dan van hun proefwerken. Het was spannender dan de seizoensfinale van Thuis, maar er kan maar één winnaar zijn.

De Y’All-Publieksprijs gaat naar ‘Mama Sé‘ met maar liefst 1.186 stemmen, met een eervolle vermelding voor K3 Airlines, dat 1112 stemmen haalde. Proficiat, jongens! Studio 100 is trots op jullie!

K3 kaart