Een dag in het leven van: Meneer De Landtsheer

Hier zijn we weer met een nieuw artikel! Deze keer laat meneer De Landtsheer ons uitgebreid zien hoe zijn dag verloopt. Vooral in de tweede en derde graad is hij, een soms wat excentrieke leerkracht, zeer bekend. Maar het zou ons niet verbazen dat ook leerlingen uit de eerste graad deze figuur al meermaals is opgevallen. Uit zijn ‘snaps’ onthouden wij vooral zijn bizarre eetgewoonten, ontdekt u dat zelf maar en klik op de link voor zijn bijhorende liedje!

Wake me up!

School is in!

 

Coming home

 

Al dat verbeterwerk…

En… rust!

 

 

Advertenties

Een dag in het leven van… Meneer Bogaert

De bevallige persoon die ons deze keer een dag in zijn leven laat kijken is niemand minder dan… Meneer Bogaert! Deze immer enthousiaste muziekleerkracht wilde ons vooral niet sparen van zijn allermooiste selfies. Uiteraard komt er hier en daar wat muziek in voor, maar hij laat ons ook zijn andere kant en vooral het harde leven van een leerkracht zien. Kijk maar mee!

Soundtrack:

1) Fris en monter op de bus naar het station van Gent-St-Pieters. Ik ben benieuwd welke verrassingen het examentoezicht voor mij in petto heeft.

meneer Bogaert 1

2) Op de trein nog snel een partituur afwerken voor de repetitie met het schoolbandje straks. Dankzij een Starbucks koffie krijgt mijn gezicht al een beetje kleur.

Foto 2

3) Werken dan maar! Mijn dagtaak bestaat uit het africhten van leerlingen. Hiervoor ontvang ik een bezoldiging van de Vlaamse Overheid. Als ik het goed doe, nemen de leerlingen later een zinvolle plaats in in het maatschappelijk weefsel. Spannend! Ook geeft het voldoening te weten dat ik als leerkracht een heus rolmodel ben en zo een onuitwisbare afdruk nalaat in het ruimtetijdscontinuüm.

(Geen leerlingen werden gekwetst tijdens het maken van deze foto)

Foto 3

4) Repetitie met het schoolbandje. We produceren trillingen in de lucht waarvan de deelsom niet minder dan pure ontroering teweegbrengt bij al dan niet toevallige omstaanders.

Foto 4

5) Terug thuis: Pompidou, de huiskat, verwelkomt me met innig gesnor. Haar filosofische blik op oneindig is een misleidend fabrieksfoutje. Pompidou, de huiskat, is namelijk verre van intelligent genoeg om metafysische probleemstellingen te beschouwen.

Foto 5

6) Niemand heeft me ooit gevraagd: “Hoe komt het dat jij zo goed gitaar kan spelen?” Daarom zeg ik het zelf maar: Ik oefen elke dag een beetje.

Foto 6

7) Zoals elke leerkracht doe ik wel eens boodschappen. Ik kocht verschillende producten aan die ik wens te verwerken in een bereiding. Zoals risottorijst, champignons en kip.

Foto 7

8) Het volgende avontuur in deze rijk gevulde dag! Om ervoor te zorgen dat de douche een plaats blijft waar ik mezelf kan schoonmaken is het uiterst wenselijk dat de douchecabine om te beginnen al schoner is dan mezelf. Schrobben maar dus!

Foto 8

9) Uitgeput maar voldaan rust ik mijn lange lichaam in het aangenaam kalme licht van een klein lampje. Het hoofd vrij van aardse beslommeringen voel ik elke vezel in mijn vermoeide wezen tot rust komen : “Lounging on the couch, just chilling in my onesie!”

Foto 9

Goodbye SVI: Mevrouw Maes

U hebt haar vast en zeker als zien rondtrekken met haar trolley als haar trouwe gezel. Y’All wist de enige echte kunstkenner van onze school te strikken voor een gezellig onderonsje om jullie de kans te geven haar nog beter te leren kennen. We hebben het natuurlijk over Mevrouw Maes, leerkracht esthetica, die speciaal voor het beste schoolmagazine van Dendermonde haar verhaal uit de doeken doet.

Hoelang werk u al op onze school?

MAC: ‘Dit schooljaar is mijn zestiende jaar op deze school. Mijn carrière op het SVI is in 1999 begonnen en ondertussen is er wel al veel veranderd. Ik herinner me nog dat vroeger de rapporten met de pen werden ingeschreven en dat we zelf het gemiddelde van de punten moesten berekenen. De digitalisering heeft dus zeker wel een positieve invloed gehad maar gelukkig zijn de leerlingen nog steeds hetzelfde gebleven.’

mevr Maes

Wat herinnert u zich nog vanuw eerste schooldag?

MAC: ‘Ik liep hier op de derde verdieping toen plots mevrouw Herreweghe (leerkracht Frans die al met pensioen is) op mijn schouder tikte en ‘Meisje moet jij niet naar de les?’, vroeg. Mevrouw Herreweghe dacht dat ik nog een leerling was in plaats van een leerkracht. Enkele weken later was er ook een concert op school waarop het schoolkrantje Max aanwezig was. Een reporter klampte me na het concert aan om een paar vragen te stellen over het magazine en het concert. Die reporter dacht toen ook dat ik een leerling was en was verwonderd dat ik geen Max las maar wel Klasse. Het lijkt me dus dat ik er in het begin echt wel piepjong uitzag.’

Welke elementen maken onze school aangenaam als leerkracht?

MAC: ‘Het feit dat onze school zo kleinschalig is, bevalt me. Als leerkracht is het heel overzichtelijk; ik ken dan ook al mijn leerlingen. Daardoor heerst er ook een geborgen sfeer op onze school, iedereen draagt hier zorg voor elkaar. Wanneer er bijvoorbeeld een leerkracht een mindere dag heeft, neem ik het toezicht over omdat ik weet dat als ik in dipje zit zij dat ook voor mij zouden doen. En om de een of andere reden komen leerlingen ook wel naar mij toe met allerlei vragen en problemen, waardoor het toch wel duidelijk is dat ook leerlingen zich hier geborgen voelen.’

Wat zult u het meest missen op het Oscar Romero College?

MAC: ‘Alles. Ik ben verknocht aan de atmosfeer, de goeie band met de leerlingen, aan gewoonweg alles. Een aantal leerkrachten uit de eerste graad zal ik enkel nog op de nieuwjaarsreceptie zien, ook hen zal ik zeker missen. Ik hoop dat de collegiale band ook nog op het ORC zal bestaan want met het verhuizen naar andere campussen zullen we ons allemaal moeten aanpassen en elkaar moeten missen. En net die collegiale band is zo belangrijk in het onderwijs.

Zult u ook leerlingen missen?

MAC: ‘Ieder jaar opnieuw moet ik met spijt in het hart afscheid nemen van mijn zesdes. Na een band te hebben opgebouwd met hen in het laatste jaar, mis ik ze altijd de eerste maanden van het nieuwe schooljaar. Ik vind het dan ook geweldig dat ze begeesterd zijn, dat ze me een leuke foto mailen of nog iets van zich laten horen. De grootste motivatie in mijn job is dan ook de vriendschap en de waardering die ik van mijn leerlingen krijg. Wanneer de leerkrachten van Parijs terug komen en mij vertellen dat de contraposthouding hier en de contraposthouding daar hun oren uit komen, dan doet mij dat plezier. Esthetica gaat over alle soorten kunst begrijpen en het feit dat het gewoon overal opduikt. De zin: ‘Mevrouw, we kunnen niet op reis gaan zonder aan u te denken’, is zo fijn om te horen, daar doe ik het voor.’

Heeft u nog een leuke anekdote om mee af te sluiten?

MAC: ‘Goh, met deze vraag overvallen jullie me wel een beetje, ik heb al zo veel leuke dingen meegemaakt. Maar dé schooluitstap was die van tien jaar geleden naar Amsterdam. Met 120 zesdes waren we van plan om het Rijksmuseum en Het Achterhuis te bezoeken totdat de snelwegen in Nederland werden geblokkeerd door vrachtwagenbestuurders. Meneer Desmedt stelde toen voor om met de trein de reis te maken wat wel duurder uitviel. Dus de leerlingen kregen twee dagen op voorhand de keuze of ze op vrijwillige basis met ons mee naar Amsterdam wouden gaan. Met een super enthousiaste en kunstlievende  groep van 70 leerlingen zijn we afgezakt naar Amsterdam om daar in het Rijksmuseum een schitterende expositie te zien. ‘De glorie van de gouden eeuw’ werd daar toen tentoongesteld met Vermeer, Rubens, Van Ruysdael, Rembrandt en alle andere toppers. In de namiddag hebben we het achterhuis van Anne Frank bezocht maar omdat de reis eerst geannuleerd was, moest ik als gids improviseren. Gelukkig had ik dit goed voorbereid. De leerlingen moesten de hele tijd aandachtig opletten want ze mochten het gebouw niet verlaten voordat de tijd om was. Die dag in Amsterdam was zo aangenaam, met een groep aangename leerlingen en natuurlijk meesterlijke kunstwerken.

Met deze leuke anekdote blijkt toch nog maar eens hoe groot mevrouw’s passie is voor niet alleen kunst maar ook haar leerlingen. We hopen dat jullie hebben genoten van dit interview en vergeet niet: ‘Sharing is caring’!

Goodbye SVI: meneer Desmedt

Speciaal voor het beste schoolmagazine van Dendermonde maakte meneer Desmedt (leerkracht Frans in de tweede en derde graad) tijd om te antwoorden op onze doordringende vragen. Y’All polste naar hoe het SVI iets betekent voor deze leerkracht.

Y’All: Hoe lang werkt u al op onze school?

DEL: “Mijn verhaal op het SVI is begonnen op 1 september 1980, ik gaf toen les aan de Humane Wetenschappen op de toenmalige normaalschool (hoger onderwijs voor kleuterleidsters). Buiten mijn werk hier op onze school gaf ik ook nog les op een avondschool in Wetteren, heb ik vervangingen gedaan op verschillende scholen en heb ik een legerdienst van acht maanden in Keulen volbracht. Ik heb zelfs nog een jaartje voor de klas gestaan in een vierde jaar handel.”

Y’All: Wat herinnert u zich nog van uw eerste schooldag op onze school?

DEL: “Zuster Lydia, de directrice, kondigde mijn komst op onze school aan als nieuwe leerkracht door de luidsprekers. Ik was er wel een beetje van geschrokken want ik kende luidsprekers enkel uit het station. Nu ben ik er natuurlijk al aan gewend geraakt. Dat eerste jaar raakte ik er ook niet aan uit dat een leerlinge die in klas A voor de pauze ook in klas B na de pauze zat. Uiteindelijk besefte ik dat het een tweeling was, gekleed in hetzelfde blauw-witte uniform. De directrice vond het ook vreemd dat ik liever met de trein kwam.

Y’All: Welke elementen maken onze school aangenaam?

DEL: “Het is heel leuk dat ik al mijn collega’s ken en dat ik heel veel leerlingen (her)ken, zelfs die uit de eerste graad. De directie staat ook heel dicht bij de leerkrachten en het is heel aangenaam dat ze echt naar ons luisteren. De leerlingen zijn ook respectvol naar ons toe en onze school slaagt er ook in een hoog niveau te halen (de slaagkans in het hoger onderwijs is dan ook groot). Wat ik zelf heel belangrijk vind is tucht; gelukkig vind ik dat op onze school ook terug.”

Wat zult u het meeste missen op het Oscar Romero College?

DEL: “ Op die vraag weet ik het antwoord nog niet echt. Mijn collega’s en ik zullen snel onze weg wel vinden in het nieuwe systeem en we zullen verdeeld worden over de nieuwe domeinen. In het begin zal het wel aanvoelen alsof ik op een deels onbekende school terechtkom. Wat ik het meest zal missen is zonder twijfel het gemak waarmee ik vandaag les geef. Ik heb zo mijn gewoontes en het SVI is een tweede thuis voor mij. Hier op school ben ik de ‘nestor’; de leerkracht met het meeste aantal jaren op de teller samen met mevrouw De Waele.”

lucdesmedt

Y’All: Zult u de leerlingen missen?

DEL: “Ik zal hen zeker missen, niet alleen de leerlingen die ik dit jaar heb maar de leerlingen in het algemeen. Ik mis steeds weer opnieuw de aangename en sympathieke leerlingen die weg zijn van onze school. Ik zie hen dan ook met groot plezier terug aan boord van de trein, in Dendermonde, Gent of ergens anders. We praten dan over hun studies en wat voor job ze hebben.”

Y’All: Schrikt het u af om van onze school naar zo’n grote school te moeten overstappen? 

DEL: “Ik denk niet dat ik schrik moet hebben. In de praktijk zal het deel van ORC waar ik zal werken niet veel groter zijn dan het SVI. Ik zal me natuurlijk moeten aanpassen met al die nieuwe collega’s en een nieuw domein (waarschijnlijk dat van Talen en Exacte Wetenschappen). Op het einde van dit jaar zullen alle leerkrachten geïnformeerd worden over hun toekomst op het ORC. Deze verandering zal ons ook de kans geven om te praten over de figuur Oscar Romero.”

Y’All: Hebt u nog een leuke anekdote om af te sluiten?

DEL: “Twintig jaar geleden organiseerde ik, zoals nu, de reis naar Parijs. Toen we aankwamen in het hotel kreeg ik te maken met een onaangename verrassing. Door een misverstand bij de receptie waren onze kamers al toebedeeld aan een andere school die zich al hadden geïnstalleerd. De bazin van het hotel had ook andere hotels in de wijk Cité Montmartre en gaf ons -zonder bijbetaling natuurlijk-  chique kamers in een ander hotel. Mijn collega’s en de leerlingen wachtten gelukkig in de bus op een grote boulevard niet ver van het andere hotel. We waren maar met een vijftigtal omdat de reis toen nog optioneel was en in de vakantie viel. Pas nadat we ons in de kamers hadden gesetteld, vertelde ik mijn collega’s het hele verhaal want in die tijd waren er nog geen gsm’s. Die dag heb ik het heel warm gehad maar nu kan ik er steeds weer om lachen.”